Соли охир ду тарҳҳои асосии зарди сиёҳ мавҷуданд. Аввалин чӯбӣ, ки мо имрӯз истифода мебарем, ихтироъ карда мешавад ва дар солҳои 1800-ум тавсиф карда шуд. Дар Англия ҳунарҳои сохтани ин навъи либосҳо бо масхарабозе, ки бо истифода аз ҳезумҳои шадид истифода мекарданд, ба таври васеъ алоқаманд буд. Сарфи назар аз тарроҳии кӯҳна, ин ашёҳо ягон дона иловагӣ ё чашмаҳоро талаб намекунанд. Онҳо амалӣ ва арзон мебошанд.
Тарҳи дуюм аз ҷониби Дэвид М. Смит дар Вермонт, чанд сол пас аз шурӯъ шуданаш оғоз ёфт. Каме мураккабтар, навъи нави peg бо истифода аз ду зардпартоӣ сохта шуда буд, ки баҳор ба ҳам пайвастанд. Бо амали фишанг, баҳор ду қисмро бо ҳам фишурдашуда нигоҳ медорад, таъсири ғилдирак.
Гарчанде ки ин тарҳи навъи баҳор имкониятҳои бештарро ҳангоми истифодаи чӯб пешниҳод мекунад, ба ғайр аз ҳезум метавонад чунин молҳо каме гаронтар кунад. Аммо, аз нуқтаи назари амалӣ, гуфта мешавад, ки ҳарду тарроҳӣ хеле гуногуншакл ҳастанд, на танҳо вақте ки дар мавриди истифодаи классикӣ меравад, балки дар сурати мақсадҳои эҷодӣ.
