خمیردندان برای اولین بار در قرن هفدهم مورد استفاده قرار گرفت ، اما از فلزات و سنگهای قیمتی ساخته شده و به عنوان جواهرات مورد توجه قرار گرفتند. اولین خمیردندان چوبی ساخته شده در سال 1869 توسط مارک Signorello ساخته شد.
خمیردندان ها زندگی یک درخت توس را آغاز می کنند. سرانجام ، درخت توس روی کامیون یک لاگر به پایان می رسد و راه خود را به یک کارخانه خمیردندان می یابد (با کمال تعجب ، تقریباً همه آنها در ماین هستند). هنگامی که در آنجا ، درخت به ورق های نازک چوب به نام روکش بریده می شود. این کار یکی از دو روش انجام می شود: در روش اول از اره غول پیکر برای برش یک برش نازک از سیاهه استفاده می شود. این بی فایده است زیرا اره بسیاری از چوب ها را به خاک اره تبدیل می کند. روش کارآمدتر این است که یک ورق نازک را با یک تیغه چاقوی تیز بزرگ بریزید. این کار با نصب ورود به سیستم در دستگاهی انجام می شود که آن را در محور آن تبدیل می کند. یک چاقوی بسیار بلند و تیز در مقابل طرف سیاهه فشار می یابد و با تبدیل شدن به ورود به سیستم ، یک ورق نازک خرد می شود.
ورق نازک چوب سپس بخار می شود. این باعث می شود نرم و برش آسان شود. خمیردندان های مسطح فقط از چوب ، خشک شده ، جعبه و ارسال به مصرف کننده می شوند. خمیردندان های گرد از ورق (کمی ضخیم تر) مهر می شوند ، سپس از طریق دستگاهی به نام "Rounder" عبور می کنند که آنها را به سمت انتخاب های دور و دور و دو بار می چرخاند.
